Vipassana

Volgens Wikipedia is Vipassana een vorm van inzichtsmeditatie; een eenvoudige, praktische techniek die een universele remedie voor universele problemen biedt.

Jazeker, het is praktisch. En inderdaad eenvoudig is het feitelijk ook. Veel verstand heb je niet nodig om het repeterende ritme van het programma te doorgronden. De stilte in jezelf opzoeken. Zonder communicatie omgang hebben met anderen. Samen zijn; gevrijwaard van sociaal wenselijk gedrag. Tja en dan ontstaat er ruimte voor bezinning en zelfonderzoek. Hoe eenvoudig en praktisch is dat... 

5.00 uur opstaan en 12 uur mediteren, 6 keer 3 kwartier loopmeditatie en 7 keer 3 kwartier zitmeditatie en 's Avonds 1 keer mindful yoga beoefenen.

 

2 maaltijden per dag, de eerste om 7.00 uur en de laatste om 12.00 uur 's middags.

 

elke avond 1 uur dhamma talk waarin je uitleg krijgt over de leer van de Boeddha in relatie tot het proces van beoefening.

 

Een strak ritme. Een logische opbouw. Een vaststaand programma. Duidelijke instructies van de leraar. Je hoeft je er alleen maar aan over te geven. Gewoon doen.Vijf dagen lang. Dat is alles!...  En dat is helemaal niet zo simpel! Zeker niet als je Pieke Anarchia Maria heet...

 

De Vipassana is een proces van zelfobservatie met als doel de geest tot in de diepste lagen te zuiveren van negativiteit en onzuiverheden. Gevoelens als woede en haat, neigingen en patronen die er desondanks gewoon zijn. Alles wat je tegenkomt, het is stof voor de 'werkbank', onderdeel van de oefening. Het onontkoombare van de werkelijkheid. Het gegeven dat je al deze hindernissen tegenkomt. Ze vormen een leerzaam en soms afschuwelijk frustrerend rode draad tijdens de retraite.

Maar naarmate de invloed van deze obstakels herkenbaarder wordt, wordt je geest helderder. Positieve eigenschappen zoals wijsheid, mededogen, vreugde en gelijkmoedigheid komen gestaag tot ontwikkeling. Misschien gebeurt dit niet al tijdens de retraite zelf. Maar de kans is groot dat de uitwerking van je inzet zich in de dagen daarna aan je voordoet. Ondanks het afzien en behoudens de pijn, de confrontatie en weerzin.

Mindfulness is een manier van leven. En daar horen nu eenmaal onderhoudende en praktische rituelen bij. Niet zozeer vanwege de nostalgie, maar om jezelf de kans te geven af en toe stil te staan bij de keuzes die je maakt. En om datgene wat je uitdraagt ook te belichamen. En in dit geval is dat volmondig "ja" zeggen tegen een werkweek lang mijn mond houden (zoals veel vrienden van mij weten) is dit niet echt des Piekes...

Zonder telefoon en internet... geen facebook of twitter om me op te profileren... geen probleem. Het even onbereikbaar of onzichtbaar zijn gaat me prima af. Maar het voornemen me te onthouden van alles om het uiterlijk te versieren of te verfraaien... (tja, die is lastig) Bizar genoeg valt niet het vroeg opstaan of het gemis aan avondeten me zwaar. Maar iets triviaals als niet 'tutten' maakt me gek. Het steeds maar weer geconfronteerd worden met die irritante zelf die in me huist... dat is zwaar! Oh ja en natuurlijk mag er ook niet gelogen, gezopen en geneukt worden (maar ach... dat is voor zo'n korte tijd helemaal niet zo erg)

 

Confronterend, intrigerend en contemplerend. Ik kom die vijf dagen wel door. Maar opgelucht als het voorbij is ben ik ook. En volgend jaar ga ik weer, want daarna ben ik helder, zelfbewust en een stuk rustiger. Het doet me goed. Ik weet het, ik voel het. Het is nuttig, nodig en nooit af.