Wachten in aandacht....

Mindfulness gaat over aandacht...

 

Voordat mindfulness hip werd heette het namelijk aandachttraining.

Op een speciale manier aandacht geven aan de dingen zoals ze zijn, zonder oordeel en in het moment zelf.

Zo zegt een van een collega trainer dat graag.

En hij heeft gelijk!

Zo doe je dat ...Mindfulness beoefenen....

Het klinkt zo logisch. Praktisch en simpel toepasbaar.

Maar er kunnen veel dingen mis gaan in zo'n eenvoudige intentie.

 

Ook ik loop regelmatig vast in mijn gedachten en beoefening.

Een mindful leven leiden is soms vrij ingewikkeld...  vind ik toch.

Want wat bedoelt hij met die speciale manier?

Op een speciale manier aandacht geven, impliceert dat er ook een gewone manier van aandacht geven bestaat.

Hoe zie je het verschil tussen een speciale manier en een gewone manier van aandacht schenken?

En hoe weet je dat je de goede speciale manier te pakken hebt?

 

En dan die dingen.....

Wat voor dingen? Dingen die je doet? Dingen die je voelt? Dingen die je tegenkomt of dat wat je overkomt?

En de dingen zoals ze zijn is al helemaal vaag.

Want dingen zijn toch altijd wat ze zijn... of hoe ze zijn, wanneer ze zijn... of niet?

Complexe materie dus!

 

Het onderdeel zonder oordeel vind ik misschien wel de lastigste.

Niet omdat het als begrip zo ingewikkeld is, maar om de praktische toepasbaarheid ervan.

Het is gewoon bijna niet te doen!

Het oordeel staat altijd klaar om mij bij te staan... in alle dingen die er zijn.

Het 'niet oordelen' is een een cursus voor gevorderde.

 

In het moment zelf spreekt voor zich.

Maar ook dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan.

 

Er zit dus maar één ding op.

Geduld oefenen, achtzaamheid betrachten en wachten in aandacht.