vergankelijkheid

kleintje

Vier het heden

Leve de vergankelijkheid!

Tja, ik ben dus 41...

Het leven tekent

De weg wijst

Laat sporen

En groeven

Grijze haren...

Wijzer en zachter

Het kantelt

Vormt

Verandert

een pad is bewandeld

 

 

 

in de knoop?

lamp

Soms zit ik in de knoop ...

 

In de knoop met mezelf. 

Alle gedachten in de war.

Gevoelens zijn omgewoeld.

Verlangens en verwachtingen lopen door elkaar.

Wat is nu goed? Wat wil ik echt? Wat zal ik doen?

 

Ik stop.

Sta stil.

En zie:

De knoop.

Ik ontwaar.

Laat toe.

Wat is.

En zie.

Ontwar.

 

 

 

 

Focus

Focus

Lieve mensen, (ex) trainingsdeelnemers en geïnteresseerden,

Een half jaar geleden schreef ik jullie over mijn eigen pad en de ontwikkelingen van PAM-training. Zo aan het einde van 2016 blik ik terug op de tweede helft van dit jaar en kijk ik vooruit naar 2017. De overgang van oud naar nieuw is voor mij een periode van bezinning en oriëntatie. Met mijn hart als kompas sta ik stil bij waar ik sta en welke richting ik op wil met mijn focus?


Lees meer: Focus

Zelfcompassie enzo...

Ken je het begrip zelfcompassie? Het lijkt een mooi middel om de onvermijdelijke teleurstelling en pijn in ons leven te leren verdragen. Een vorm van hulpverlenen aan jezelf die al het goede van mindfulness in zich draagt.

Kortom: een ideale manier om goed voor jezelf te zorgen inclusief de volgende voordelen.

 

  • Voor het geven van zelfcompassie heb je niemand anders nodig dan jezelf.
  • Dit kost maar één keer geld, daarna is het een leven lang gratis toepasbaar.
  • Iedereen die bereid is te oefenen en wat tijd te investeren kan het leren.
  • Het heeft een zichzelf versterkend effect.
  • De techniek is in principe eenvoudig.
  • Bij de uitvoering oefen je tegelijkertijd geduld.

 

Naast mijn beroep als mindfulness trainer, werk ik ook nog 3 dagen in de acute psychiatrie. Wat ik daar aan pijn en ellende tegenkom is soms echt schrikbarend. Hoewel ik best weet dat iedereen z'n portie verdriet en tegenslag in het leven te verwerken krijgt. Toch durf ik wel te zeggen dat het op die vierkante meters drama in het kwadraat is. Of iemand nu psychotisch, manisch of depressief is (of een combinatie daarvan), de overeenkomst is helder. Want niet zozeer het leven met een psychiatrische stoornis is de gemene deler. Maar het gebrek aan zelfcompassie maakt hun leven tot een hel. Zonder mededogen met jezelf wordt dit toch al helftige leven helemaal fucking zwaar. 

 

Toen ik me dit realiseerde nam ik een besluit. Ik wilde me in de zelfcompassie bekwamen. Om te onderzoeken of ik dat kan doorgeven aan anderen. Gezien ik ruim voldoe aan de volgende eisen, verschil ik dus niet al teveel van de patiënten waarmee ik werk.

 

  • ik heb best wel wat shit op mijn pad gehad
  • ik ben niet gevrijwaard van ervaringen met ziekte, dood en vergankelijkheid
  • ik word eveneens geplaagd door 'demonen' uit het verleden
  • ik ben gezegend met een ingewikkelde 'persoonlijkheidsstructuur'
  • ik ben geconfronteerd geweest met verslaving en vermijdingsgedrag
  • ik word soms volledig overrompeld door emoties
  • ik ken de hang naar roekeloos gedrag en grenzeloosheid
  • ik worstel ook met angsten die mijn vrijheid in de weg staan

 

De eerste stap is dus om proefondervindelijk te gaan ervaren wat zelfcompassie teweeg kan brengen. Zeker omdat ik met mijn eigen slogan beweer: een mindful leven begin(t) bij jezelf! Dus, ok, vooruit dan maar. Boeken aangeschaft. Tijd vrij gemaakt. De autodidact kan aan de slag. Eerst lezen en onderstrepen. Dan oefenen. Mijn geduld verliezen en nog wat oefenen. Terugvallen in zelfverwijt en meer oefenen. Tenslotte merk ik dan toch dat ik mezelf met wat meer compassie tegemoet treed. 

 

Mijn houding naar mezelf is milder, wat vriendelijker zelfs. Ik kan mezelf soms troosten. Maar wat al dat oefenen en die tijdsinvestering vooral opleveren is dat dit alles me ook werkelijk gemakkelijker afgaat. Dat ik niet meer met het schaamrood op mijn kaken mezelf liefdevol zit toe te spreken als ik eens gefaald heb. Ook voel ik weinig gêne meer wanneer ik midden in een heftige emotie mezelf toe sta daar eens even rustig ruimte voor te maken. In plaats van 'de stoere' uit te hangen.... en

 

  • Mezelf vermanend toe te spreken.
  • Mezelf tot bedaren te willen brengen door mijn emoties te willen onderdrukken of negeren.
  • Heel destructief al mijn oude copingsmechanismen uit de kast te rukken
  • Compleet voorbij te gaan aan datgene wat me op dat moment zo van streek maakt.
  • Mezelf te verachten om wat fout gaat.
  • Mezelf te haten om wat mislukt.
  • Te zwelgen in medelijden over datgene wat me overkomt.

 

Probeer ik nu wat aardiger voor mezelf te zijn. En inmiddels ben ik ervan overtuigd dat er nog heel veel mensen zijn die hier hun profijt mee kunnen doen. Als zij tenminste de schaamte kunnen loslaten die een beetje liefde aan jezelf geven kan oproepen.

Ik nodig dan ook iedereen van harte uit om te komen oefenen in goed voor jezelf zorgen op de mini-retraite: zaterdag 26 september. Voor meer informatie of inschrijving kun je me bellen of mailen 06 29520509 of Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Vipassana

Volgens Wikipedia is Vipassana een vorm van inzichtsmeditatie; een eenvoudige, praktische techniek die een universele remedie voor universele problemen biedt.

Jazeker, het is praktisch. En inderdaad eenvoudig is het feitelijk ook. Veel verstand heb je niet nodig om het repeterende ritme van het programma te doorgronden. De stilte in jezelf opzoeken. Zonder communicatie omgang hebben met anderen. Samen zijn; gevrijwaard van sociaal wenselijk gedrag. Tja en dan ontstaat er ruimte voor bezinning en zelfonderzoek. Hoe eenvoudig en praktisch is dat... 

5.00 uur opstaan en 12 uur mediteren, 6 keer 3 kwartier loopmeditatie en 7 keer 3 kwartier zitmeditatie en 's Avonds 1 keer mindful yoga beoefenen.

 

2 maaltijden per dag, de eerste om 7.00 uur en de laatste om 12.00 uur 's middags.

 

elke avond 1 uur dhamma talk waarin je uitleg krijgt over de leer van de Boeddha in relatie tot het proces van beoefening.

 

Een strak ritme. Een logische opbouw. Een vaststaand programma. Duidelijke instructies van de leraar. Je hoeft je er alleen maar aan over te geven. Gewoon doen.Vijf dagen lang. Dat is alles!...  En dat is helemaal niet zo simpel! Zeker niet als je Pieke Anarchia Maria heet...

 

De Vipassana is een proces van zelfobservatie met als doel de geest tot in de diepste lagen te zuiveren van negativiteit en onzuiverheden. Gevoelens als woede en haat, neigingen en patronen die er desondanks gewoon zijn. Alles wat je tegenkomt, het is stof voor de 'werkbank', onderdeel van de oefening. Het onontkoombare van de werkelijkheid. Het gegeven dat je al deze hindernissen tegenkomt. Ze vormen een leerzaam en soms afschuwelijk frustrerend rode draad tijdens de retraite.

Maar naarmate de invloed van deze obstakels herkenbaarder wordt, wordt je geest helderder. Positieve eigenschappen zoals wijsheid, mededogen, vreugde en gelijkmoedigheid komen gestaag tot ontwikkeling. Misschien gebeurt dit niet al tijdens de retraite zelf. Maar de kans is groot dat de uitwerking van je inzet zich in de dagen daarna aan je voordoet. Ondanks het afzien en behoudens de pijn, de confrontatie en weerzin.

Mindfulness is een manier van leven. En daar horen nu eenmaal onderhoudende en praktische rituelen bij. Niet zozeer vanwege de nostalgie, maar om jezelf de kans te geven af en toe stil te staan bij de keuzes die je maakt. En om datgene wat je uitdraagt ook te belichamen. En in dit geval is dat volmondig "ja" zeggen tegen een werkweek lang mijn mond houden (zoals veel vrienden van mij weten) is dit niet echt des Piekes...

Zonder telefoon en internet... geen facebook of twitter om me op te profileren... geen probleem. Het even onbereikbaar of onzichtbaar zijn gaat me prima af. Maar het voornemen me te onthouden van alles om het uiterlijk te versieren of te verfraaien... (tja, die is lastig) Bizar genoeg valt niet het vroeg opstaan of het gemis aan avondeten me zwaar. Maar iets triviaals als niet 'tutten' maakt me gek. Het steeds maar weer geconfronteerd worden met die irritante zelf die in me huist... dat is zwaar! Oh ja en natuurlijk mag er ook niet gelogen, gezopen en geneukt worden (maar ach... dat is voor zo'n korte tijd helemaal niet zo erg)

 

Confronterend, intrigerend en contemplerend. Ik kom die vijf dagen wel door. Maar opgelucht als het voorbij is ben ik ook. En volgend jaar ga ik weer, want daarna ben ik helder, zelfbewust en een stuk rustiger. Het doet me goed. Ik weet het, ik voel het. Het is nuttig, nodig en nooit af.

Pagina 1 van 2